Als beeldend kunstenaar is Jan Montyn bekend in binnen- en buitenland. In ons land is zijn werk opgenomen in de collecties van o.a. het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Museum Boymans-van Beuningen in Rotterdam en de Rijksdienst voor de Beeldende Kunst in Den Haag. In artistiek opzicht is Jan Montyn autodidact. Hoewel hij vooral als graficus bekend geworden is, heeft hij ook veel getekend en geschilderd. Stilistisch gezien is het werk van Montyn niet onder te brengen in een bepaalde richting of stroming in de beeldende kunst. Aanvankelijk werkte hij heel traditioneel en figuratief, maar in de zestiger jaren koos hij voor een gestileerde, vaak abstracte beeldtaal vol persoonlijke tekens en symbolen. De eerste experimenten met de etstechniek worden zonder kleur uitgevoerd, maar langzamerhand wordt kleur een wezenlijk onderdeel van zijn werk. Kleur, vorm, lijn en inhoud worden op monumentale wijze samengevoegd tot een geabstraheerde beeldtaal. Het belangrijkste thema in zijn werk is het landschap, niet als picturaal gegeven, maar als de projectie van de menselijke emotie. Montyn mediteert als het ware over het landschap. Zijn verbondenheid met het landschap en de aarde blijkt onder meer uit zijn voorkeur voor de kleur omber die voor hem de aarde en alles wat daarmee samenhangt symboliseert. Jan Montyn werd in 1924 in een gereformeerd gezin te Oudewater geboren. Zijn vader was huis- en decoratieschilder van beroep en Jan ging dikwijls met zijn vader mee en leerde uit mineralen de pigmenten voor kleuren te bereiden. Daarbij ontwikkelde hij een voorkeur voor de kleuren omber, oker, sienna en Pruisisch blauw. In 1960 ontmoet hij de jonge kunstenaar Thom Gerrard, met wie hij tot 1964 heel intensief samenwerkt. Samen ondernemen ze reizen naar de Sahara en Marokko. In 1961 krijgt Montyn zijn eerste opdracht van Norbert Buchsbaum, directeur van galerie Arta in Den Haag. In deze tijd worden ook de eerste tentoonstellingen gehouden.In 1964 worden er ook tentoonstellingen in het buitenland gehouden; in Duitsland, Denemarken, de Verenigde Staten en Frankrijk. In 1965 vertrekt Jan Montyn naar Zuid-Frankrijk, waar hij samen met Elja Julien een huis bouwt in Salernes, in de Provence. Na een impasse van een aantal maanden door de dood van Thom Gerrard, gaat hij weer aan het werk. Het zal echter tot 1969 duren voor hij zijn artistieke isolement weer opheft. Tijdens zijn reis naar Thailand in 1969 ontstaan de eerste monoprenten. Deze kleine etsen zijn met hele primitieve middelen ter plaatse gemaakt. Tijdens zijn reizen naar Cambodja, Laos en Vietnam heeft Montyn bij voorkeur drie formaten schetsboeken, een flesje inkt en een rietpen bij zich. In 1979 en 1980 maakt Montyn samen met de fotograaf Jean Ruiter een tocht langs de oorlogsgebieden in Cambodja, Laos en de Mekong-rivier. Vanaf 1980 heeft Montyn drie min of meer vaste verblijfplaatsen, ieder met een eigen atelier: Bangkok, Salernes en Amsterdam. Hij verdeelt zijn tijd over deze plaatsen, maar zeker zes maanden per jaar woont en werkt hij in Azië. In 1983 maakt hij met Cees Nooteboom het boek 'Paesagi Narrati'. Beide kunstenaars werken op een heel eigen manier met het landschap. Montyn vertaalt de menselijke emotie in de lijn van het landschap, terwijl Nooteboom het in de communicatie van de mensen onder woorden brengt. In 1985 maakt Montyn een opmerkelijke portfolio over het Nederlandse landschap. Hij werkt dit thema afwisselend figuratief en abstract uit in etsen, tekeningen en gedichten.

• Kunstwerken van Jan Montijn